اين مبحث را با سخن دکتر الکسيس کارل آغاز مى کنيم ، آنجا که درباره فوايد طبى نماز مى گويد:
نتايج نماز و نيايش را با علم نيز مى توان دريافت ، زيرا نماز و نيايش نه تنها به روى حالات عاطفى بلکه روى کيفيات بدنى نيز اثر مى کند و گاهى در چند لحظه يا چند روز بيمارى جسمى را بهبود مى بخشد. اين کشفيات هر چقدر هم که غير قابل درک باشند، بايستى به واقعيتشان معترف شد. دفتر مشاهدات طبى لورد بيش از 200 مورد درمان فورى و غير قابل ترديد سل ريوى و عفونت کليه و سرطان و امراض بدنى ديگر را ضبط کرده است .
اما حرکات نماز، چنانکه امروزه ثابت گرديده ، تکرار قيام و قعود در نماز بهترين وسيله اى است که سرعت گردش خون را افزايش داده و از اين رو نماز را يکى از عوامل موثر در به کار انداختن جهاز هاضمه دانسته اند که راه اشتها و ميل به غذا را نيز هموار مى سازد.
و جالب اين است که اوقات نماز و مواقع هضم غذا کاملا مناسب و هماهنگ بوده و چنانکه ملاحظه مى نماييم ، در اين امر حکمت عجيبى به کار برده شده است ...
به اين ترتيب که وقت نماز صبح پيش از شروع به غذاى صبحانه بوده ، و ظهر قبل از آنکه انسان به نهار بپردازد و عصر يا همان وقت که هضم غذا آغاز شده ... و به هنگام غروب يا موقعى که انسان بين دو وعده نهار و شام قرار دارد. و به همين ترتيب موقع عشا که هضم غذا تازه شروع گرديده است ...
طب جديد اين موضوع را ثابت کرده و مدلل ساخته که نماز بهترين وسيله اى است که از بالا رفتن فشار خون جلوگيرى کرده و در حفظ تعادل آن اثر بسزايى خواهد داشت . آرى طبق نظريه پزشکان چنانچه در اداى نماز مراقبت و محافظت به عمل آمده و حرکات موزون آن به آرامى و طمانينه که از شرايط صحت آن است ، توام باشد، ثابت و مسلم گرديده که از بسيارى بيماريهاى ناشى از فشار خون جلوگيرى خواهد کرد... و اين خود اثرى آنى و فورى بر قلب گذاشته و از ضربان تند و سريع آن مانع خواهد شد.
مجله ريدرز دايچست مى نويسد:
بر اساس تحقيقات معلوم شده است افرادى که بطور مرتب به عبادتگاه مى روند، در برابر بسيارى از بيماريها نظير: فشار خون ، بيماريهايى قلبى ، سل و سرطانهاى ناحيه گردن مصونيت دارند.
دکتر ادوين فردريک پاورز، استاد امراض عصبى در ايالات متحده آمريکا مى گويد:
علم طب در دنياى کنونى از بسيارى از رموز و اسرار بيمارى ها به طرز معجزه آسايى پرده برداشته است . با اين وصف هنوز هم هزاران بيمارى و مرض باقى است که بزرگترين اطباء هوشمند و نوابغ پزشکى کمترين بارقه اميدى به کشف و معالجه آنها به دست نياورده اند. اما بررسى و دقت در مطالعات اين اطباء و نوابغ اين نکته را روشن مى سازد که اغلب آنها اين نظريه را تاييد نموده و اعتقاد پيدا کرده اند که در ميان معجزات فراوانى که براى نماز شمرده اند، يکى اعاده صحت و تندرستى روحى و شفاى کليه بيماريهايى است که مداوا شده و کليه روشهاى پزشکى در برابر آنها عاجز مانده است . 1
يک جراح مصرى اخيرا با يک سرى تحقيقات گسترده اعلام داشت :
نماز بهترين درمان براى بيماران مبتلا به جابجايى غضروفهاى ستون فقرات است .
دکتر الزيات استاد دانشگاه نوادا در آمريکا پس از مطالعه بر روى چهل بيمار گفت :
حرکت هاى ناشى از پنج بار نماز در روز مى تواند عمل جراحى ناشى از بيمارى مذکور را در مدت يک هفته بهبود بخشد.
اين پزشک مصرى به بيماران جراحى شده خود توصيه کرده است که بلافاصله پس از عمل جراحى حرکت کرده و به مدت يک هفته روزى پنج بار حرکات نماز را به جاى آورند و اين حرکات را در هر صورت تا پايان عمر ادامه دهند.
همچنين يک دانشمند آمريکايى در کتابى که به تازگى بنام بيماريهاى فقرات منتشر ساخته ، گفته هاى اين پزشک مصرى را تاييد کرده و به بيماران خود نيز سفارش کرده است که روزانه پنج نوبت حرکاتى شبيه نماز مسلمانان انجام دهند. 2

1-راه و رسم زندگى ، الکسيس کارل ، ص 173 و نيايش ، ص 12.
2- نقل از اسلام و علم جديد، عبد الرزاق نوفل ، ترجمه حسين وجدانى و روزنامه همشهرى ، ش ‍ 811.
منبع: الغدير     

                بسم الله الرحمن الرحيم
قبل از اينکه به اين پرسش پاسخ داده شود، طرح يک مقدمه را ضرورى مى بينيم و آن اينکه انسان براى رسيدن به مدارج عاليه کمال لازم است که خدا را پرستش کند. چرا که ممکن الوجود زمانى به کمال مى رسد که به واجب الوجود بپيوندد، هر چند که يکى از بارزترين صفات ثبوتيه خداوند صمد است و احتياجى به عبادت و ستايش ما نداشته و اساسا بى نيازى کمال اوست .
ان تکفروا انتم و من فى الارض جميعا فان الله لغنى حميد.
اگر شما و همه مردم زمين کافر شويد و از پرستش او سرپيچى کنيد خداوند بى نياز و ستوده است .
گر جمله کاينات کافر گردد بر دامن کبريايى اش ننشيند گرد
الهى انت الغنى بذاتک ان يصل اليک النفع فلک فکيف لا تکون غنيا عنى .
خدايا تو بى نيازتر از آنى که حتى نفعى از سوى خودت به تو برسد، پس ‍ چگونه از من بى نياز نباشى .
آرى احتياج و نياز از صفات و خصوصيات پديده است ؛ اما آيا خداوند جزء پديده هاست و يا مظاهرى از آنها است که عبادت ما او را ارضاء و اقناع کند.
آيا معلم احتياجى به درس خواندن دانش آموز دارد که او را تشويق به درس ‍ خواندن نموده و گاهى نيز به اجبار و تهديد او را وادار به فراگيرى دروس ‍ خود مى کند؟!
درس خواندن و يا نخواندن دانش آموز چه سود و زيانى براى معلم دارد؟ آيا معلم محتاج درس خواندن دانش آموز خود است ؟ همين مساله در مورد خدا که اول معلم انسانها است ، صادق است .
قرآن به انسانها که شاگردان مکتب اويند دستور نماز مى دهد، چرا که نزد خدا بهترين راه رسيدن به کمال و سعادت واقعى همان انجام فرايض دينى بويژه نماز است . امام صادق عليه السلام مى فرمايد:
در نزد خدا مقاماتى است که بدون دعا نيايش و نماز کسى به آن کمالات نمى رسد.
اى انسان اگر مى خواهى متخلق به اخلاق الله شده و کسب کمالات عاليه نمايى ، يک راه در پيش دارى و آن عبادت است و تنها از طريق ارتباط با معبود و راز و نياز با اله خود است که به سوى پاکيها و صفات عاليه انسانى روى مى آورى و اگر از معبود و اله خود قطع رابطه نمايى ، اى بسا که زود باشد در دام شيطان ، دشمن قسم خورده خود، گرفتار شوى ، چه زمانى که تو با معبود خود سخن مى گويى دشمنان تو، ابليس و ذريه اش ، از تو مى گريزند و اين هنگام است که فرشتگان پيرامون تو ايستاده ، تو را مقتداى خود دانسته و خداى را به امامت تو عبادت مى کنند ولى همين که در نماز و ياد معبود خود مسامحه نمودى و او را به فراموشى سپردى ، شياطين گرداگردت براى منحرف کردنت از مسير کمال و سعادت دنيا و آخرت جمع گردند و تا تو را با وساوس شيطانى خويش از مسير الله منحرف نسازند، آرام ننشينند. پس تو اى انسان با سلاح ايمان و نماز به مبارزه با دشمن ديرينه ات ، شيطان ، برخيز و کمر او را با اذکار نماز بشکن که نماز نيکو حربه اى است در به زانو درآوردن ابليس و ذريه او. اما پاسخ ديگرى که به اين سوال چرا نماز بخوانيم مى توان داد اين است ؛ کسانى که اين سوال را مطرح مى نمايند، از دو حال خارج نيستند:
الف يا قلبا به وجود خدا و حقانيت پيامبر صل الله عليه و آله و اديان گذشته و ائمه معصومين عليه السلام ، معتقد هستند.
ب يا اينکه در وجود خدا و بزرگان دين ، شک و شبهه اى دارند که در صورت دوم بايد قبل از طرح سوال فوق الذکر در پى مطالعه و جستجو در آفاق و انفس وکتب مربوطه ، اعتقاد خود را به وجود مبدا و اديان گذشته و ائمه عليه السلام و عصمت آنان محکم کنند.
اما کسانى که به خدا و پيامبر و ائمه هدى و حکمت و علم بى پايان آن ايمان دارند، بدون هيچ چون و چرايى تعبدا به هر يک از دستورات و احکام دينى گردن مى نهند، چنانکه وقتى بيمارى براى معالجه بيمارى خود، نسخه اى را از پزشک حاذق حکيم و دانا و آگاه به کار خويش دريافت نمود، بى هيچ چون و چرايى براى سلامت و بهبودى خود مو به مو به دستورات پزشک عمل مى نمايد.
به عبارت بهتر؛ وقتى بيمار به پزشک مراجعه مى کند پس از تشخيص ، تعدادى دارو از قبيل شربت ، قرص ، کپسول ، و آمپول براى بيمار مى نويسد و دستور مى دهد که مثلا فلان قرص را هر 8 ساعت يکبار ميل نموده و آمپول را هر روز يک بار سر وقت معين تزريق نمايد. و ضمنا به بيمار توصيه مى کند که از خوردنيها و چيزهايى که بيمارى را تجديد مى کند، جدا خوددارى کند.
مثلا از خوردن غذاهاى سرخ کرده ، چربى ، ترشيها، گوشت ، غذاهاى سنگين ... پرهيز نمايد. و بيمار بدون هيچ پرسشى از فلسفه اين داروها، چون به علم و تخصص پزشک خود ايمان دارد به يکايک دستورات پزشک در وقت معين عمل مى کند.
تازه اگر بيمار بگويد: تا من از خواص يکايک اين داروها آگاهى نيابم آنها را مصرف نمى کنم . طبعا پس از مدتى خواهد مرد که البته هيچ بيمار عاقلى چنين نمى کند.
آرى همانطور که بيمار در مراجعه به پزشک ، خود را در اختيار او قرار مى دهد و يا مثلا اتومبيل و ساعت خود را براى تعمير در اختيار مکانيک و ساعت ساز قرار مى دهد و سوال پيچ نمى کند چون به علم و آگاهى آنها در کار خود اعتقاد و يقين دارد. در مسائل عبادى نيز انسان بايد به فرامين الهى بدون هيچ چون و چرايى گردن نهد.
آرى شخص نماز گزار و معتقد به خداى حکيم ، آگاه است که هيچ يک از دستورات خداوند بودن حکمت نيست و او همه احکام دينى را در نسخه هايى کتب آسمانى توسط پيامبران براى سعادت و خوشبختى و خير و صلاح بشر بيان داشته است . پس نماز گزار هر يک از احکام دينى را بدون دانستن فلسفه آنان با جديت کامل انجام مى دهد، هر چند عملى که از روى شناخت و آگاهى صورت پذيرد، به مراتب از عملى که از روى جهل و ناآگاهى صورت مى پذيرد، بهتر است ؛ لکن اين نکته را نيز نبايد از نظر دور داشت که ما بنده و عبد اوييم . بنابراين نبايد روحيه تعبد و تسليم پذيرى در برابر دستورات او را از ياد ببريم . حسن ختام اين مقوله سخن جالب ديل کارنگى است که در پاسخ اين پرسش مى گويد:
اگر من از کشف فلسفه و رموز دعا و نماز عاجزم ، دليل بر اين نمى شود که از يک زندگى سعادتمندانه اى که عبادت به همراه دارد، استفاده نکنم

 منبع:الغدير

بسم الله الرحمن الرحيم

آيا زندگى در بهشت خستگى آور نيست؟ انسان هر چه را نداشته باشد وقتى به آن دست يافت لذت مى‏برد اگر قرار باشد همه نعمت‏ها را به بهترين صورت در يک زمان به انسان بدهند آيا زندگى يکنواخت و ملالت آور نخواهد شد؟

1.شهيد مرتضى مطهرى‏